Tη διάσημη αλλά και αμφισβητούμενη πολιτική του ενός παιδιού που εφαρμόζει η Κίνα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 για να συγκρατήσει την πληθυσμιακή αύξηση σκέφτεται να εγκαταλείψει τώρα η πολυπληθέστερη χώρα του πλανήτη καθώς η γήρανση του πληθυσμού, η εντυπωσιακή αριθμητική διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα, η ταχεία αστικοποίηση, αλλά και οι αλλαγές που έχουν σημειωθεί στην κοινωνική δομή κινδυνεύουν πλέον να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα. Oπως φέρεται να δήλωσε στο Reuters χθες η υφυπουργός Οικογενειακού Προγραμματισμού Ζάο Μπαϊτζέ, το ενδεχόμενο εγκατάλειψης της πολιτικής του ενός παιδιού έχει εξελιχτεί σε ζήτημα μείζονος σημασίας για την πολιτική ηγεσία της χώρας, μολονότι διευκρίνισε ότι «δεν μπορώ να απαντήσω ως προς το πότε ή το πώς θα γίνει αυτό». Η σκέψη για την ώρα, διευκρίνισε, είναι μια σοβαρή μελέτη της προβλεπόμενης αλλαγής, με την αποφυγή απότομων μετατροπών που θα μπορούσε να οδηγήσουν σε μια απότομη εκτίναξη του αριθμού γεννήσεων.

Σημειώνεται ότι την πολιτική του ενός παιδιού παραβιάζει ήδη η ανερχόμενη υψηλά εισοδηματική τάξη της Κίνας, καθώς όπως είχε προειδοποιήσει ανώτατο στέλεχος της Επιτροπής Εθνικού Πληθυσμού, «βρήκαμε ότι οι περισσότεροι πλούσιοι και οι διασημότητες έχουν δύο παιδιά και το 10% από αυτούς έχει τρία», καθώς δωροδοκούν για να παραβιάσουν την επίσημη πολιτική. Επιπλέον, από πέρσι, σε έκθεση της Κρατικής Επιτροπής Οικογενειακού και Πληθυσμιακού Προγραμματισμού αναφερόταν ότι αποτελεί πλέον ωρολογιακή βόμβα για τον κοινωνικό ιστό της ταχύτατα αναπτυσσόμενης ασιατικής υπερδύναμης η παραδοσιακή προτίμηση στα αγόρια, καθώς εκτιμάται ότι η Κίνα θα έχει 30 εκατομμύρια περισσότερους άνδρες σε ηλικία γάμου σε σχέση με τις συνομήλικες τους γυναίκες έως το 2020.

Η αναλογία των γεννήσεων είναι, αυτή τη στιγμή, 119 αγόρια για 100 κορίτσια, μία διαφορά η οποία εντάθηκε μετά την επιβολή της πολιτικής του ενός παιδιού ανά οικογένεια, η οποία είχε ως στόχο να μειωθεί η αύξηση του πληθυσμού. Ο περιορισμός όμως έδωσε περισσότερη ώθηση στην παραδοσιακή προτίμηση των γονέων για τα αγόρια. Η μεγάλη δυσαναλογία ανάμεσα στα φύλα θα μπορούσε να οδηγήσει σε αστάθεια καθώς περισσότεροι άνδρες θα μένουν ανύπαντροι, αυξάνοντας τους κινδύνους αντικοινωνικών και βίαιων συμπεριφορών. Το γεγονός ότι ο πληθυσμός της χώρας γερνά ταχύτατα θα καταπονήσει το κράτος κοινωνικής πρόνοιας, επηρεάζοντας τις σχέσεις μεταξύ των γενεών και την κοινωνική αρμονία. Η γήρανση του πληθυσμού και οι οικογένειες με ένα παιδί σημαίνουν ότι αυτό το παιδί αναγκάζεται να φροντίσει δύο γονείς και τέσσερις παππούδες και γιαγιάδες, γεγονός που δυνητικά δημιουργεί ένα τεράστιο οικονομικό βάρος με την απουσία ενός συνολικού συστήματος συνταξιοδότησης.